Talking Head

Bir stüdyoda geçen bir Japon filmi. Bir animasyon yapımı yarıda kalmış. Yönetmen ortadan kaybolmuş. Film bitmek zorunda. Vizyon tarihi belli ve para harcanmış. Yapımcı bir kişi buluyor. Adı bilinmiyor; yalnız yönetmen olarak çağrılıyor. Ona bir görev veriliyor: filmi bitir. Bir şart var. Malzemeye bakamayacak; ne çekilmiş, ne kalmış, hiçbirini görmeyecek. Yalnız ekiple konuşacak. Bundan sonra film bir soruşturma anlatısına dönüyor. Yeni yönetmen bölüm bölüm ilerliyor. Her ekipten bir kişiyle konuşuyor. Senarist, sanat yönetmeni, animasyon şefi, ses, kurgu, üretim. Her biri kendi işini anlatıyor. Uzun uzun. Ve her konuşmadan sonra o kişi ölü bulunuyor. Anlatı bunu bir polisiye gibi kurmuyor. Ölümler tuhaf, sembolik ve açıklanmıyor. Anlatının ilgilendiği yer cinayet değil parça: filmin fikri, bir animasyonun bölünmüş emekle yapılması; kimse bütünü görmüyor ve herkes yalnız kendi katmanını biliyor. Yeni yönetmenin işi de bu. Bütünü kurmak zorunda ve elinde yalnız anlatılar var. Biçim tümüyle tuhaf. Film canlı çekim; yani bir animasyon hakkında yapılmış, oyuncularla çekilmiş bir yapım. Dekor bilerek sahte. Boyalı fon, tek renk arka plan, tiyatro ışığı ve görünür sahne düzeni. Oyuncular kameraya dönüp uzun monologlar veriyor. Anlatı sürekli sinema üzerine konuşuyor. Kadraj nedir, kurgu nedir, seyirci ne görür ve ne görmez. Bir noktada filmin kendisi konuşuyor. Sonda bir açıklama geliyor ve hiçbir şeyi çözmüyor. Mamoru Oshii bu filmi animasyon işlerinin arasında çekti. Yönetmen kariyerinde birkaç kez canlı çekim yaptı ve bu onlardan biri. Yapım küçük ve süre yetmiş dakikanın biraz üstünde. Kadroda Shigeru Chiba, Tomoko Ishimura ve Fumihiko Tachiki var. Kimin için: Oshii'nin deneysel damarını ve sinema üzerine konuşan filmleri sevenler. Kimin için değil: anlatı arayanlar; film bir olay örgüsü kurmuyor ve neredeyse tümüyle konuşmadan ibaret.