Deathtrap

Sidney Bruhl bir zamanlar Broadway'in en çok kazandıran gerilim yazarıydı; şimdi arka arkaya dört fiyasko yaşamış, karısının parasıyla geçinen bir adam. Postayla eski bir öğrencisinden bir oyun geliyor ve metin kusursuz. Sidney karısına şakayla karışık bir şey söylüyor: çocuğu buraya çağırıp öldürsem, oyun benim olur. Sonra çocuğu çağırıyor. Film sürekli kendi türü hakkında konuşuyor: karakterler perde sonlarını, iki kişilik dekorları ve seyirciyi kandırmanın kurallarını tartışırken film de tam olarak onları uyguluyor. Bu yüzden ilk yarım saatten sonra hiçbir sahneye güvenilemiyor. Sidney Lumet yönetti. Kaynak Ira Levin'in 1978 tarihli oyunu; senaryoyu Levin ile Jay Presson Allen birlikte yazdı. Sidney'i Michael Caine, öğrenciyi Christopher Reeve, karısını Dyan Cannon oynuyor. Caine ile Reeve arasındaki öpüşme sahnesi 1982'de tartışma yarattı; bir gösterimde seyirciden bir kadının Superman, yapma diye bağırdığı anlatılır. Film on milyon dolarlık bütçeyle on dokuz milyon dolar hasılat yaptı. Eleştiriler olumluydu ama neredeyse hepsi Caine'in 1972 tarihli Sleuth'una benzerliğe dikkat çekti. Kimin için: tiyatro kökenli gerilimleri ve dönüşlü olay örgülerini sevenler. Kimin için değil: gerçekçilik arayanlar. Film neredeyse tümüyle tek bir evde geçiyor, karakterlerin hiçbiri sempatik değil ve dönüş sayısı bir yerden sonra etkiyi azaltıyor.