Fat, Sick & Nearly Dead

Joe Cross Avustralyalı bir iş adamı. Yüz kilo fazlası var, bağışıklık sistemiyle ilgili bir hastalığı var ve steroid kullanıyor. Doktorlar durumu düzeltmiyor. Bir karar veriyor: altmış gün boyunca yalnızca sebze ve meyve suyu içecek. Bunu Amerika'da yapmayı seçiyor. Bir minibüs, bir sıkacak ve bir kamera alıyor. Yol boyunca insanlarla konuşuyor; ne yediklerini soruyor ve kendi durumunu anlatıyor. Bir dinlenme tesisinde bir kamyon şoförüyle karşılaşıyor. Phil'in hastalığı Joe ile aynı ve Phil çok daha kötü durumda. Joe Cross yönetti ve filmin merkezinde kendisi var. Yapım Avustralya ve ABD ortak; belgesel. Anlatının biçimi yol belgeseli; anlatı Joe'nun kendi süresini takip ediyor ve kilo ile kan değerleri düzenli ölçülüyor. Belgesel doktorlarla da konuşuyor ve tıbbi görüşü anlatının içine koyuyor. Filmin ikinci yarısı Joe'nun değil Phil'in hikâyesi; şoför aylar sonra Joe'yu arıyor ve aynı programı denemek istiyor. Anlatının ele aldığı mesele alışkanlık; film beslenmeyi bir irade meselesi olarak değil, çevrenin belirlediği bir düzen olarak veriyor. Film yayımlandıktan sonra geniş bir ilgi gördü ve devam filmleri çekildi. Belgeselin savunduğu yöntem tartışmalı; uzun süreli sıvı diyet herkes için uygun değil ve film bunu yeterince belirtmiyor. Filmin sınırı taraf; anlatı tek bir yöntemi savunuyor ve karşı görüşe az yer veriyor. Kimin için: sağlık belgesellerini ve kişisel dönüşüm anlatılarını sevenler. Kimin için değil: tek sesli, reklam gibi durabiliyor ve final fazla düzenli.