Cennetin Kapısı (Gates of Heaven)

Kaliforniya'da iki evcil hayvan mezarlığı. Biri kapanıyor ve gömülü hayvanların taşınması gerekiyor; diğeri işi büyütmeye çalışıyor. Film mezarlık sahiplerini, çalışanlarını ve hayvanlarını gömen insanları konuşturuyor. Anlatının ilgilendiği yer hayvan sevgisi değil, insanların kendi hayatlarını anlatma biçimi: kamera açık kaldıkça herkes konuyu kendine getiriyor ve ölen kedinin hikâyesi bir iş hayatı özetine, bir aile hesaplaşmasına dönüşüyor. Errol Morris hiç müdahale etmiyor, sadece bırakıyor. Biçim sabit kadraj ve dümdüz röportaj: kimse yönlendirilmiyor, dış ses yok, müzik neredeyse yok. Filmin mizahı da acısı da bu mesafeden çıkıyor. Filmin var oluş sebebi bir bahis. Werner Herzog, o dönem fikirlerini bitirmekte zorlanan Morris'e, evcil hayvan mezarlığı belgeselini tamamlayıp gösterime sokarsa kendi ayakkabısını yiyeceğini söyledi. Morris filmi bitirdi ve Berkeley'de gösterdi; Herzog da ayakkabısını sarımsak, soğan, ördek yağı, biberiye ve acı sosla beş saat pişirip yedi. Les Blank bu olayı Werner Herzog Eats His Shoe adlı kısa filmde kayda aldı. Kimin için: gözlemci belgeselleri ve Amerikan taşrasının kendine has anlatıcılığını sevenler. Kimin için değil: yapı arayanlar; film bilerek dağınık, kimse hikâyeyi bir yere bağlamıyor ve mesele hayvanlar değil.