Umut ve Zafer (Hope and Glory)

1939, Londra banliyösü. Dokuz yaşındaki Bill için savaşın başlaması bir felaket değil, bir hediye: okul bombalanıyor, babası askere gidiyor, sokaklarda şarapnel parçası toplanıyor ve yıkık evler oyun alanına dönüşüyor. Annesi ve ablası ise savaşı bambaşka yaşıyor. Anlatının ilgilendiği yer bombardıman değil, aynı olayın kim olduğunuza göre değişmesi. Çocuk için macera olan şey annesi için sürekli korku; film ikisini de aynı anda gösteriyor ve hiçbirini düzeltmiyor. Biçim sıcak ve parlak; savaş filmine göre alışılmadık ölçüde renkli. Yangınlar ve gece bombardımanları güzel görünüyor ve bu bilerek yapılmış: çocuğun gözünden bakılıyor. John Boorman filmi kendi çocukluğundan yazdı; Bill onun kendisi ve anlatılan olaylar büyük ölçüde hatırladıkları. Filmdeki ev, Boorman'ın gerçek evinin ölçülerine göre yeniden inşa edildi. Yapım en iyi film ve en iyi yönetmen dahil beş dalda Oscar'a aday gösterildi. Sebastian Rice-Edwards Bill'i, Sarah Miles annesini, Ian Bannen ise dedesini oynuyor. Kimin için: savaşı çocuk gözünden anlatan filmleri ve otobiyografik sinemayı sevenler. Kimin için değil: savaşın ağırlığını bekleyenler; film neşeli kalmayı seçiyor ve bunu tartışma konusu yapmıyor.