John and Mary

New York'ta geçen bir film. İki kişi bir barda tanışıyor. Gece birlikte geçiyor. Sabah uyanıyorlar. İkisi de diğerinin adını bilmiyor. Bundan sonra film tek bir gün boyunca sürüyor. Aynı daire, aynı iki kişi, bir kahvaltı ve bir gün. Konuşuyorlar. Ama söyledikleri ile düşündükleri aynı değil. Anlatı bunu doğrudan veriyor. İkisinin iç sesi duyuluyor ve söz ile düşünce arasındaki mesafe filmin bütün yöntemi. Geriye dönüşler geliyor. John'un eski ilişkisi, Mary'nin evli bir adamla yaşadıkları. İkisi de yaralı. İkisi de bunu göstermek istemiyor. Gün boyunca birbirlerini sınıyorlar. Bir soru soruluyor, cevap veriliyor ve iç ses cevabın yalan olduğunu söylüyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil temkin: filmin fikri, altmışların sonunda ilişkilerin serbestleşmesiyle birlikte insanların birbirine daha az güvenmeye başlaması ve isim sormanın bile bir taahhüt sayılması. Daire anlatının içinde bir karakter. John'un evi düzenli, pahalı ve kişisel eşyası az. Mary o evi okuyor. Kadın etrafa bakarak adam hakkında bir tablo kuruyor ve çoğunlukla yanılıyor. Bir telefon var. Çalıyor ve açılmıyor; anlatı bunu tekrar tekrar kullanıyor. Sonu küçük. Anlatı büyük bir karar vermiyor ve iki kişinin isimlerini söylemesiyle bitiyor. Dustin Hoffman bu filmi Mezuniyet ve Gece Yarısı Kovboyu arasında çekti. Kadroda Dustin Hoffman, Mia Farrow, Michael Tolan ve Sunny Griffin var. Yönetmen Peter Yates; bir yıl önce Bullitt'i çekmişti ve buradaki iş tümüyle karşıt bir yapıda. Kimin için: altmışlar sonu Amerikan sinemasını ve iki kişilik oda filmlerini sevenler. Kimin için değil: olay bekleyenler; anlatı neredeyse tümüyle konuşma ve iç ses tekniği bir süre sonra tekrara düşüyor.