Jumanji

Chris Van Allsburg’un 1981 tarihli resimli kitabı Caldecott Madalyası kazandı, ama içinde Alan Parrish diye biri yok; kitapta oyunu yalnızca Peter ve Judy oynuyor. Yani filmin duygusal omurgası, oyunun içinde yirmi altı yılını kaybetmiş adam, tamamen senaryo icadı. Bu bilgi filmin tuhaf dengesini açıklıyor: bir kovalamaca fikrinin üzerine sonradan kayıp çocukluk draması monte edilmiş, o yüzden set parçalarıyla hüzünlü sahneler aynı tona hiç oturmuyor. İkinci karar noktası efektlerin yaşı. Industrial Light and Magic bu yapım için iki yeni yazılım geliştirdi: hayvan yüz ifadeleri için iSculpt ve sinemada ilk kez ikna edici dijital kıl, maymunlarla aslanda kullanıldı. O kareler 1995’in sınırıydı ve bugün filmi en çok eskiten yerler tam olarak onlar. Buna karşılık Bradley Pierce’ın maymuna dönüşümü protezle yapıldı; oyuncu iki buçuk ay boyunca her gün üç buçuk saat makyaj masasında oturdu ve o sahneler hâlâ rahatsız edici duruyor. Robin Williams ilk taslağı reddetti, ancak yeniden yazımdan sonra kabul etti ve doğaçlamayı Bonnie Hunt’la çekilen yedek planlara sakladı. Altmış beş milyon dolarlık bütçe dünya çapında iki yüz altmış milyon doların üzerine çıktı ve film 1995’in en çok iş yapan ilk on yapımından biri oldu. Kimin için değil: küçük çocuklar için. Roger Ebert filmin yaş derecesine itiraz etti ve asıl ürküten şey yaratıklar değil, bir çocuğun tüylenip dişlenerek dönüşmesi.