Kagero-za

Yirmilerin Japonyası. Oyun yazarı Matsuzaki sokakta bir kadınla karşılaşıyor. Kadın tuhaf davranıyor ve ortadan kayboluyor. Sonra tekrar çıkıyor. Matsuzaki onu takip ediyor ve bir dizi karşılaşmanın içine giriyor: ölmüş olduğu söylenen insanlar, aynı yüzü taşıyan iki kadın, kendisini bir yere davet eden zengin bir adam. Nerede olduğu ve neyin gerçek olduğu giderek belirsizleşiyor. Seijun Suzuki yönetti. Kaynak Kyoka Izumi'nin metni. Film Suzuki'nin Taisho üçlemesinin ikincisi. Üçleme yirmili yıllar Japonyasında geçiyor ve üçü de gerçek ile hayal arasındaki sınırı bilerek siliyor. Suzuki stüdyodan çıkarıldıktan sonra on yıl kadar film çekemedi; bu üçleme onun bağımsız olarak geri dönüşü ve biçimsel olarak en serbest işleri. Görsel tasarım tiyatroya yakın: perdeler, boyanmış arka planlar, ani renk değişimleri ve sahne gibi kurulmuş mekânlar. Anlatı düz bir olay örgüsü sunmuyor; sahneler bir mantık zinciriyle değil, çağrışımla birbirine bağlanıyor ve film bunu açıklamıyor. Taisho dönemi Japonya'da kısa süreli bir kültürel açılma dönemiydi ve üçleme o dönemin belirsizliğini biçim olarak kullanıyor. Kimin için: deneysel Japon sinemasını ve biçimsel oyunları sevenler. Kimin için değil: anlatı takip edilemiyor, uzun ve film hiçbir yerde açıklama yapmıyor.