Köln 75

Ido Fluk'un yönettiği bu film, Keith Jarrett'in 1975 Köln konserini organize eden on sekiz yaşındaki Vera Brandes'in hikayesini anlatıyor. Gerçek olay şuydu: opera binasının Brandes'e ayırdığı tek saat gece yarısına yarım kaldığı için konser saat yirmi üç otuzda başlayacaktı ve bina tarihindeki ilk caz konseriydi. Jarrett bir Bösendorfer konser piyanosu istemişti, ama görevliler yanlışlıkla provalar için kullanılan küçük bir kuyruklu piyano hazırladı, üst registerleri teneke gibi, basları zayıf, pedalları bozuktu. Jarrett birkaç gecedir uyumamıştı, sırt korsesi takıyordu, İsviçre'den eski bir Renault'la gelmişti ve piyanoyu görünce çalmayı neredeyse reddetti. Brandes ısrarla ikna etti. Jarrett çalış stratejisini enstrümanın kısıtlarına uydurdu, zayıf bası telafi etmek için ostinatolar kullandı ve klavyenin ortasına yoğunlaştı, ortaya çıkan kayıt yaklaşık dört milyon satarak tarihin en çok satan solo caz albümü oldu. Filmin en tuhaf yanı şu: gerçek Jarrett iş birliği yapmayı reddetti ve müziğini kullandırmadı, yani konser filminde konser duyulmuyor, doruk noktasında performans sessiz kalıyor. Eleştirmenler bunu, elli yıl önce bozuk piyanoyla kısıt altında yaratmak zorunda kalan Jarrett'in durumuna benzetti. Kimin için: Caz tarihini ve bir efsanevi kaydın arkasındaki kaosu merak edenler için. Kimin için değil: Jarrett'in müziğini duymayı bekleyenler için değil, telif izni verilmediği için film o müziği hiç çalmaz.