Zor Baba (Meet the Parents)

Jay Roach’un 2000 tarihli filmi, sevgilisine evlenme teklif etmek için onun ailesiyle tanışmaya giden hemşire Greg’i, kız babası eski bir istihbaratçı çıkınca bir hafta sonu boyunca sınavdan sınava sokuyor. Komedinin motoru, yalanların sıfırlanmaması. Greg her sahnede bir öncekini örtmek zorunda kalıyor; kaybolan bavul, tutuşan çardak ve kuyruğu boyanmış sokak kedisi birbirinin faturasını büyütüyor. Film ona sesini yükseltme iznini neredeyse sonuna kadar vermiyor, sonra bunu havaalanında ödetiyor: bavulunu teslim etmeyi reddedip uçakta bomba kelimesini söyleyince güvenlik onu indiriyor. Yalan makinesi sahnesi bu baskının merkezi ve komediden çok sorgu gibi ilerliyor; haksız yere köşeye sıkışan birini izlemek sizi geriyorsa, film o sıkışmayı bilerek uzatıyor. Büyük set parçaları senaryoda hazırdı: küllerin devrilmesi, çardağın tutuşması, voleybol topunun yüze çarpması. Ama yalan makinesi yazılı değildi, fikri Robert De Niro getirdi ve Roach gözlüğü ağır ağır açmak gibi ayrıntıların çekim gününde büyüdüğünü anlatıyor. Focker soyadını, projeden ayrılmadan önce Jim Carrey bulmuştu; stüdyo yaş sınırını korumak için sınıflandırma kuruluna bu soyadı taşıyan gerçek kişilerin listesini vermiş. Film 1992 tarihli bağımsız bir yapımın yeniden çevrimi ve Universal, o filmin yönetmeni Greg Glienna’nın orijinali yayımlamasına hâlâ izin vermiyor. Kimin için: Utancın basamak basamak yükselmesini ve rahatlamanın sona saklanmasını isteyen izleyici için. Kimin için değil: Yalan makinesi sahnesindeki gibi uzatılmış sıkıştırmalara tahammülü olmayan izleyici için.