Metropolitan

Manhattan'da noel tatili. Bir grup varlıklı üniversite öğrencisi her gece balolara gidiyor ve sonra birinin evinde toplanıp sabaha kadar konuşuyor. Tom bu çevreye ait değil; parası yok, smokinini kiralamış ve sosyalizm okuyor. Yine de her gece onlarla. Anlatının ilgilendiği yer sınıf değil, bir çevrenin kendi sonunu bilmesi. Gençler kendilerini tarihsel olarak biten bir sınıfın son temsilcileri sayıyor ve bunu kendileri söylüyor; filmin komedisi de hüznü de bu farkındalıktan geliyor. Biçim neredeyse tümüyle konuşma: oturma odaları, taksi yolculukları, apartman girişleri. Aksiyon yok, olay yok, mekân değişmiyor. Whit Stillman'ın ilk filmi. Kendi dairesini ipotek ederek çekti ve bütçe çok küçüktü; oyuncuların çoğu profesyonel değildi ve bir kısmı bir daha oynamadı. Film Sundance'te ilgi gördü ve en iyi özgün senaryo dalında Oscar'a aday gösterildi; bu ölçekte bir yapım için beklenmedik bir sonuçtu. Edward Clements Tom'u, Chris Eigeman ise grubun en keskin dilli üyesini oynuyor. Kimin için: diyalog üzerine kurulu bağımsız sinemayı sevenler. Kimin için değil: olay bekleyenler; film baştan sona konuşuyor ve bunu bilerek yapıyor.