Michael

Ünlü bir ressam, yıllardır modeli ve evlatlığı olan genç adamla birlikte yaşıyor. Michael onun için hem oğul hem ilham kaynağı. Eve portresini yaptırmak için bir kontes geliyor. Michael kadınla ilgileniyor, evden uzaklaşıyor ve ustasının tablolarını satmaya başlıyor. Yaşlı adam bunu görüyor ve hiçbir şey söylemiyor. Anlatının ilgilendiği yer ihanet değil, karşılıksız bir sevginin sessizce kabul edilmesi. Ressam gençten hesap sormuyor; onun mutlu olmasını istiyor ve bedelini tek başına ödüyor. Filmin ünlü son cümlesi bu teslimiyeti tek satırda topluyor. Biçim iç mekân üzerine kurulu. Ağır perdeler, tablolar, kalabalık eşyalar. Karl Freund'un görüntü yönetimi ışığı odanın içinde kaynaklardan veriyor ve yüzler çoğu zaman yarı karanlıkta kalıyor. Oyunculuk dönemin abartısından uzak. Yapım Almanya'da çekildi ve Carl Theodor Dreyer'in erken dönem işlerinden. Kaynak Herman Bang'in romanı. Filmdeki ilişki açıkça adlandırılmıyor ama gizlenmiyor da; bu, sessiz sinema döneminde eşcinsel duyguyu bu kadar doğrudan ele alan az sayıdaki yapımdan biri sayılıyor. Walter Slezak Michael'ı, Benjamin Christensen ressamı, Nora Gregor kontesi oynuyor. Christensen kendisi de yönetmendi. Kimin için: sessiz sinemayı ve Dreyer'in gelişimini izlemek isteyenler. Kimin için değil: olay bekleyenler; film neredeyse tümüyle bakışlar ve iç mekân üzerinden ilerliyor.