Gertrud

Yirminci yüzyıl başında geçen bir Danimarka filmi. Gertrud bir avukatla evli. Kocası bakan olmak üzere ve bunu ona bir başarı olarak anlatıyor. Kadın ayrılmak istediğini söylüyor. Sebep bir kavga değil; adamın onu ikinci sıraya koyduğunu ve bunun hiç değişmeyeceğini düşünüyor. Gertrud eskiden şarkıcıydı. Bir sevgilisi var. Erland genç bir besteci ve kadın onunla bir hayat kurabileceğine inanıyor. Bir de geçmişi var. Gabriel ünlü bir şair ve yıllar önce onu bırakmıştı; aynı şehirde bir törende karşılaşıyorlar. Bundan sonra film bir dizi karşılaşmadan oluşuyor. Bir salon, bir park, bir opera locası, bir stüdyo ve bir oda. Her karşılaşmada aynı şey konuşuluyor. Aşkın hayatın merkezinde olup olamayacağı ve erkeklerin buna hiçbir zaman razı olmayışı. Erland de sınıfta kalıyor. Genç adam kadını bir gece meselesi olarak görüyor ve bir başkasına anlatmış. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil taviz vermeme: Gertrud hiçbir noktada uzlaşmıyor ve film bunu ne ödüllendiriyor ne cezalandırıyor. Biçim aşırı derecede durgun. Sahneler uzun tek planlarda çekilmiş, kamera çok az hareket ediyor ve oyuncular birbirine neredeyse hiç bakmıyor; konuşurken ileriye, boşluğa bakıyorlar. Bu tercih anlatının kendisi. İki insan aynı odada konuşuyor ama temas yok ve biçim bunu doğrudan gösteriyor. Son bölüm yıllar sonra geçiyor. Yaşlı Gertrud tek başına yaşıyor ve eski bir dostuyla konuşuyor. Bu, Carl Theodor Dreyer'in son filmi. Paris'teki ilk gösterimi olumsuz karşılandı ve film ancak sonradan yeniden değerlendirildi. Kadroda Nina Pens Rode, Bendt Rothe ve Ebbe Rode var. Kimin için: aşırı sade biçimi ve klasik Avrupa sanat sinemasını sevenler. Kimin için değil: neredeyse herkes; film boyunca hiçbir şey olmuyor, tempo bilerek durdurulmuş ve bu ilk izlemede dayanılmaz gelebiliyor.