Midnight

Seul'de bir gecede geçen bir Kore gerilim filmi. Kyung-mi çağrı merkezinde çalışıyor. İşitme engelli; işaret dili çeviri hattında görev alıyor ve annesiyle yaşıyor. Annesi de duymuyor. İkisi evde işaretle konuşuyor ve dışarıda telefonla iletişim kuruyorlar. Bir gece işten geç çıkıyorlar. Arabayı park ediyorlar ve bir ara sokaktan ses geliyor. Kyung-mi bir kadını yerde buluyor. Bıçaklanmış, kanıyor ve saldırgan hâlâ orada. Do-shik onu görüyor. Bundan sonra film bir kovalamaca anlatısı. Sokaklar, bir karakol, bir hastane, bir otopark ve bir apartman. Do-shik'in avantajı basit. Kyung-mi bağıramıyor, kimseyi arayamıyor ve konuşamıyor; adam ise etrafındakileri kolayca ikna ediyor. Bir sahnede polise gidiyorlar. Adam kendini kızın ağabeyi olarak tanıtıyor ve durumu açıklıyor; kimse kadını dinlemiyor. Anlatının ilgilendiği yer cinayet değil duyulmamak: filmin bütün gerilimi kadının anlatabilme çabasından çıkıyor. Ses tasarımı anlatının aracı. Bazı sahnelerde ses tümüyle kesiliyor ve seyirci de kadının duyduğu kadarını duyuyor. İkinci bir hat var. Kurbanın ağabeyi kız kardeşini arıyor ve iki hat sonda birleşiyor. Katilin sıradanlığı bilinçli. Adam korkutucu görünmüyor; kibar, düzgün giyimli ve tam da bu yüzden inandırıcı. Son bölüm biraz uzuyor ve anlatı gerilimi birkaç kez tekrar kuruyor. Kadroda Jin Ki-joo, Wi Ha-jun, Park Hoon ve Kil Hae-yeon var. Yönetmen ve senarist Kwon Oh-seung. Kimin için: tempolu Kore gerilimlerini sevenler. Kimin için değil: mantık arayanlar; polisin davranışları birkaç yerde inandırıcılığını kaybediyor ve final fazla uzuyor.