Notturno

Belgesel Irak, Suriye, Lübnan ve Kürdistan sınırlarında üç yıl boyunca çekildi. Anlatıcı yok, tarih verilmiyor ve hangi ülkede olunduğu çoğunlukla söylenmiyor. Bir anne oğlunun öldürüldüğü hücreye gidiyor. Bir grup çocuk terapide IŞİD döneminde gördüklerini çizimlerle anlatıyor. Bir akıl hastanesinde hastalar bir oyun prova ediyor. Bir çocuk gece avlanarak ailesini geçindiriyor. Gianfranco Rosi yönetti; görüntü yönetmenliğini de kendisi yaptı. Rosi'nin yöntemi uzun süre kalmak. Ekip küçük, kamera tek ve çekim süresi yıllara yayılıyor; bu sayede sahneler röportaj değil, olduğu gibi geçen zaman olarak kaydediliyor. Filmin kararı savaşı göstermemek. Çatışma sahnesi yok, patlama yok; anlatı savaşın öncesi ile sonrası arasındaki gündelik hayatta duruyor ve şiddet yalnızca sonuçlarıyla var. Çocukların çizim yaptığı bölüm belgeselin en sert kısmı ve tek doğrudan tanıklık burada. Görüntü çok itinalı ve bu tartışma yarattı. Bazı eleştirmenler acının fazla güzel çekildiğini söyledi; Rosi ise mesafenin bilinçli olduğunu savundu. Yapım 2020 Venedik Film Festivali'nde yarışmada gösterildi ve İtalya'nın o yılki Oscar başvurusu oldu. Kimin için: gözlemci belgeselleri ve Ortadoğu'yu haber diliyle anlatmayan filmleri izleyenler. Kimin için değil: bağlam verilmiyor, anlatı olmadığı için takip etmek zor ve tempo çok yavaş.