Objectified

Bir diş fırçası, bir sandalye, bir tıraş bıçağı. Belgesel bunların nasıl tasarlandığını soruyor. Tasarımcılarla konuşuyor: bir kişi bir nesnenin kaç kez elden geçtiğini anlatıyor, bir başkası bir aletin neden o ağırlıkta olduğunu açıklıyor. Japonya'da bir stüdyoda bir ürünün kaç varyasyonunun denendiği gösteriliyor. Sonra başka bir soru geliyor: bu kadar çok nesne üretiliyorsa eskiyenler nereye gidiyor. Tasarımın kendisi tüketimi hızlandırıyor mu, film bunu da soruyor. Gary Hustwit yönetti. Belgeselde Paola Antonelli, Chris Bangle, Erwan Bouroullec ve alanın başka isimleri konuşuyor. Yapım ABD'den. Bu film Hustwit'in tasarım üzerine çektiği üçlemenin ikincisi; ilki yazı karakteri üzerineydi. Belgesel bir tez kurmuyor; farklı görüşler yan yana veriliyor ve bazıları birbiriyle çelişiyor. Anlatının ele aldığı mesele nesnelerle kurulan ilişki; film tasarımı estetik değil karar süreci olarak gösteriyor. Belgesel üretim hattını da gösteriyor ve fabrika sahneleri anlatının içinde. Anlatı sürdürülebilirlik konusunu sona bırakıyor ve orada tonu değişiyor. Görsel dil sade; kamera nesneye bakıyor ve fazla yorum eklemiyor. Filmin sınırı derinlik; konuşmalar kısa, konu geniş ve anlatı yüzeyde kalıyor. Kimin için: tasarım belgesellerini ve üretim süreçlerini merak edenler. Kimin için değil: dağınık, konu geniş ve final soru işaretiyle bitiyor.