Occident

Romanya'da geçen bir film. Ülke komünizm sonrası. İş yok, para yok ve herkesin aklında aynı şey var: gitmek. Film üç bölümden oluşuyor. Birincisi Luci ile Sorina. Genç bir çift; evden atılıyorlar, işsizler ve Sorina bir gün başka bir adamla gidiyor. O adam yabancı. Sorina'yı yurt dışına götürecek. İkinci bölüm aynı günleri başka bir kişiden anlatıyor. Bir kadın ve annesi; kadına koca aranıyor ve arayış giderek saçmalaşıyor. Bu bölümde ilk bölümdeki bazı sahneleri yeniden görüyoruz. Ama şimdi başka bir yerden bakılıyor ve anlamları değişiyor. Üçüncü bölüm üçüncü bir kişiyi merkeze alıyor ve halka kapanıyor. Bundan sonra anlatı yapının kendisiyle konuşuyor: aynı olay, üç kez, üç farklı sebeple. Anlatının ilgilendiği yer göç değil rastlantı: filmin fikri, insanların hayatlarını değiştiren şeylerin çoğunlukla plan değil kaza olduğu ve herkesin kendi kazasını kader sandığı. Mizah kuru. Cenaze, düğün, resmî daire ve reklam çekimi; hepsi ciddi bir yüzle anlatılıyor. Bir mezarlık sahnesi filmin en iyi fikirlerinden biri ve tümüyle saçma bir yanlış anlamaya dayanıyor. Yabancı damat meselesi dönemin gerçeğinden geliyor. Anlatı bunu ne yargılıyor ne de romantikleştiriyor. Bu, Cristian Mungiu'nun ilk uzun metrajı ve sonraki filmlerinden ton olarak epeyce farklı; buradaki dil komediye yakın. Kadroda Alexandru Papadopol, Anca Androne, Tania Popa ve Coca Bloos var. Yönetmen ve senarist Cristian Mungiu. Kimin için: Romanya sinemasını ve kesişen anlatı yapılarını sevenler. Kimin için değil: düz hikâye arayanlar; bölümler arasındaki bağlantıyı kurmak izleyiciye bırakılıyor.