Play

1993'te on üç yaşındaki Max eline ilk kamerasını alıyor ve yirmi beş yıl boyunca çekmeyi bırakmıyor. Film tümüyle onun çektiği görüntülerden kuruluyor: doğum günleri, lise koridorları, arkadaş kavgaları, ilk aşk, kaçırılan fırsatlar, dağılan bir grup. Kamera hep onun elinde olduğu için kendisini de çok az görüyoruz ve bu, filmin en iyi fikri. Anlatının konusu nostalji değil, kaydetmenin kendisi: Max her şeyi çektiği için hiçbir anın içinde tam olarak bulunmuyor. Sevdiği kadın da defalarca bunu söylüyor ve film buna cevap vermiyor. Anthony Marciano yönetti. Başrolde Max Boublil var. Film 1993'ten 2010'lara uzanan bir dizi ev videosu parçası olarak kurgulandı ve görüntü formatı dönem dönem değişiyor. Ortaya çıkan şey bir kuşağın portresi: doksanların kamerası, iki binlerin dijitali, sonra telefon. Kimin için: bulunmuş görüntü biçimini ve doksanlar ile iki binlerin Fransa'sını merak edenler. Kimin için değil: yapı arayanlar. Anlatı bilinçli olarak dağınık, bazı bölümler tekrar ediyor ve kadın karakterler çoğunlukla Max'in bakışıyla sınırlı kalıyor.