Portrait of Jennie

Otuzların Manhattan'ında hiçbir resmini satamayan ressam Eben, Central Park'ta bir kızla karşılaşıyor. Kız eski moda giyinmiş ve çoktan kapanmış bir tiyatrodan söz ediyor. Her karşılaşmada biraz daha büyümüş oluyor. Eben onun portresini yapmaya başlıyor ve kızın kim olduğunu araştırdıkça zamanın hiç uymadığını görüyor. Anlatının ilgilendiği yer hayalet hikâyesi değil, sanatçının kendi konusunu bulması: Eben ancak Jennie'yi çizerken gerçekten ressam oluyor ve film aşkı yeteneğin koşulu gibi kuruyor. Bunun bedeli de baştan bellidir. Biçim resim gibi: görüntüye tuval dokusu bindirildi, sisli park sahneleri ve New York'un kış hâli tabloya yaklaştırıldı. Final fırtınası için maketler ve dev bir su tankı kullanıldı; o bölüm gösterimlerde perde oranı genişletilip sesin hoparlörlere yayılmasıyla oynatıldı ve kısa bir renk dönüşü de yapıldı. William Dieterle yönetti, David O. Selznick yapımcı. Selznick bu filmi Jennifer Jones için kurdu ve bütçe dört milyon doları aştı, yani Rüzgâr Gibi Geçti'den bile pahalıya mal oldu. Film gişede karşılığını alamadı ama En İyi Görsel Efekt dalında Oscar kazandı. Joseph Cotten Eben'i, Ethel Barrymore galericiyi oynuyor. Kimin için: kırklı yılların fantastik melodramlarını ve görsel deneyleri sevenler. Kimin için değil: mantıklı bir açıklama arayanlar; film zaman meselesini hiç çözmüyor ve son bölüm gösteriye kayıyor.