tick, tick... BOOM!

Lin-Manuel Miranda’nın ilk uzun metrajı çekime Mart 2020’de başladı ve 8 gün sonra salgın yüzünden durdu; son gün 12 Mart’ta Jonathan Larson’ın gerçek dairesinin önündeydi. Aranın bir faydası oldu: New York Theatre Workshop bu kez boştu ve eser, Larson’ın onu 30 yıl önce sahnelediği sahnede çekilebildi. Larson’ın dairesi, kendisinin sigorta için ölümünden 2 hafta önce çektiği görüntülere bakılarak yeniden kuruldu. Arkadaşı Victoria Leacock Hoffman’ın 8 yıllık Betamax kayıtlarının görünümü önce bilgisayarda taklit edilmeye çalışıldı; tutmayınca gerçek bir Betamax kamera kullanıldı. Kurguyu Andrew Weisblum başlattı, gecikme yüzünden The Whale’e geçince yerine Myron Kerstein geldi ve 94. Akademi Ödülleri’ndeki kurgu adaylığını ikisi paylaştı. Filmin ikinci adaylığı Andrew Garfield’ın erkek oyuncu dalındaydı; ödüller Dune ile King Richard’a gitti. Garfield 79. Altın Küre’de müzikal ya da komedi dalında kazandı, filmin aynı gecedeki en iyi film adaylığı ise West Side Story’ye kaybetti. Kimin için: Kapanışta belgesel biçimine dönüp Larson’ın ölümünü ve Rent’i dışarıdan anlatan, yani hikâyeyi kendi içinden bitirmeyen bir seçimi kaldırabilen izleyici için. Kimin için değil: Anlatılanı olduğu gibi biyografi sayacak izleyici için; Susan’a ilham veren Janet Charleston ile ilişki filmdeki gibi kapanmadı, ikisi Larson öldüğünde hâlâ birlikteydi.