Privilege

Yakın gelecekte İngiltere. Steven Shorter ülkenin en büyük pop yıldızı. Sahne gösterisi hep aynı: kafese kapatılıyor, dövülüyor ve seyirci ona acıyor. Gösterinin bir amacı var; hükümet gençlerin öfkesini bir kişide toplayıp zararsız hale getiriyor. Steven'ın her hareketi planlanıyor: ne söyleyeceği, kimi destekleyeceği, hangi ürünü tanıtacağı. Sonra kilise devreye giriyor ve ondan gençleri dine yönlendirmesini istiyor. Steven bir noktada konuşmaya karar veriyor. Peter Watkins yönetti. Steven'ı o dönem gerçekten bir pop grubunun solisti olan Paul Jones, yanındaki kadını manken Jean Shrimpton oynuyor. Film sahte belgesel biçiminde çekildi: dış ses, röportajlar ve haber görüntüleri kullanılıyor. Watkins bu yöntemi daha önce nükleer savaş üzerine çektiği filmde de kullanmıştı ve o film İngiltere'de yayımlanmamıştı. Anlatının tezi açık: eğlence sektörü, kilise ve devlet aynı amaç için çalışabilir ve muhalefet bir ürüne dönüştürülebilir. Film gösterime girdiğinde ilgi görmedi ve dağıtımı sınırlı kaldı; sonraki yıllarda kült oldu ve müzik çevrelerinde etkili sayıldı. Görsel olarak dönemin İngiliz pop kültürünü doğrudan kullanıyor; kalabalık sahneleri gerçek konser görüntülerine benziyor. Kimin için: siyasi bilim kurguyu ve altmışlar İngiliz kültürünü merak edenler. Kimin için değil: tezi fazla açık, oyunculuk zayıf ve anlatı bir bildiri gibi ilerliyor.