Schizopolis

Fletcher Munson bir şirkette çalışıyor. Şirket kişisel gelişim üzerine kurulu bir hareketin merkezi ve kurucusunun konuşma metinlerini yazmakla görevli. Evde karısıyla konuşuyor ama söyledikleri sözcük değil; ikisi de cümle yerine cümlenin işlevini söylüyor. Sonra film ikinci bir adama geçiyor: diş hekimi Jeffrey Korchek, Munson'a birebir benziyor ve onun karısıyla görüşüyor. Sonra film aynı olayları üçüncü kez, bu kez kadının tarafından anlatıyor ve bu bölümde erkekler yabancı dillerde konuşuyor. Steven Soderbergh yazdı, yönetti, görüntü yönetmenliğini yaptı ve iki başrolü de oynadı. Film 1997 tarihli. Yapım Soderbergh'in kendi parasıyla ve çok küçük bir ekiple çekildi; yönetmen o dönemde büyük yapımlardan uzaklaşmıştı. Filmdeki karısı rolünde Betsy Brantley var; oyuncu o sırada Soderbergh'in eski eşiydi ve bu, filmin anlatısıyla doğrudan ilişkilendirildi. Anlatının biçimi bölünmüş; aynı olaylar farklı bakışlardan tekrarlanıyor ve hiçbir sürüm diğerini düzeltmiyor. Filmin ele aldığı mesele iletişimin işlevsizliği; anlatı bunu doğrudan bir dil oyunuyla gösteriyor. Açılışta yönetmen sahneye çıkıp filmi kendisi tanıtıyor ve seyirciye anlamazsa yeniden izlemesini söylüyor. Film gösterime girdiğinde neredeyse hiç izleyici bulmadı ve sonradan kült oldu. Kimin için: deneysel komedileri ve Soderbergh'in bütün işlerini merak edenler. Kimin için değil: anlatı kasıtlı olarak kapalı, yapı dağınık ve mizah çok soğuk.