Köpekleri Vurmak (Shooting Dogs)

Ruanda'da geçen bir film. Yıl 1994. Kigali'de bir okul var. Okul bir Belçika kilisesine bağlı. Christopher orada rahip ve yıllardır yaşıyor. Joe genç bir İngiliz öğretmen. Bir yıllığına gelmiş. Okulda Birleşmiş Milletler'in bir birliği konuşlu. Belçikalı askerler. Bir gece cumhurbaşkanının uçağı düşürülüyor. Ertesi sabah her şey başlıyor. İnsanlar okula sığınıyor. Sayı hızla büyüyor; iki bin, sonra daha fazla. Kapının önünde milis var. Ellerinde palalar ve bekliyorlar. Askerler içeride. Yetkileri yok; ateş açamıyorlar ve yalnız gözlem yapıyorlar. Bundan sonra film bir bekleme anlatısı. Su bitiyor, yiyecek bitiyor ve dışarısı bekliyor. Bir de köpekler var. Cesetleri yiyorlar ve askerlerin tek ateş etme izni onlara. Filmin adı buradan geliyor. Anlatının ilgilendiği yer katliam değil emir: filmin fikri, silahlı ve eğitimli bir birliğin orada durup hiçbir şey yapmaması ve bunun bir kişisel korkaklık değil bir talimat meselesi olması. Sonra bir karar geliyor. Birlik çekilecek. Askerler yalnız yabancıları alacak. Kamyonlar geliyor. Beyaz insanlar biniyor. O sahne filmin merkezi ve anlatı hiçbir yerde yumuşatmıyor. Christopher kalmayı seçiyor. Joe gidiyor. Anlatı Joe'yu yargılamıyor ama bir hesap açıyor; yıllar sonrasına giden bir çerçeve var. Çekimler Ruanda'da, olayların geçtiği yerlerde yapıldı. Ekipte soykırımdan sağ kurtulan çok sayıda kişi çalıştı ve bazıları filmde oynadı. Yapım kâr amacı gütmeyen bir yapıya bağlandı. Aynı olay bir başka filmde de anlatılmıştı; bu yapım daha küçük ve daha sert. Yönetmen Michael Caton-Jones. Kadroda John Hurt, Hugh Dancy, Dominique Horwitz ve Claire-Hope Ashitey var. Kimin için: soykırım tarihini ve uluslararası sorumluluk meselesini merak edenler. Kimin için değil: dayanıklılığı düşük olanlar; anlatı şiddeti göstermekten kaçınmıyor ve sonu tümüyle karanlık.