So Is This

Michael Snow’un filmi tek bir şey yapıyor: siyah zemin üzerinde beyaz kelimeler, her karede bir kelime, arka arkaya. Ses yok. Kelimelerin ekranda kalma süresi uzunluklarına göre değişiyor; kısa olanlar hızla geçiyor, uzunlara daha çok zaman veriliyor. Metin baştan sona kendinden söz ediyor, anlatı yok; okuyan seyirci hem filmi izliyor hem okuma edimini fark ediyor. Seksenlerin başında, deneysel sinemanın göstergebilime ve yapıya döndüğü dönemde çekildi ve yapısal filmin en bilinen örneklerinden biri sayılıyor. Sorusu basit ve inatçı: dil olarak film, film olarak dil.