Sopyonje

Im Kwon-taek'in 1993 yapımı Kore filmi, otuzlu yıllarda geleneksel anlatı şarkısı pansori söyleyerek geçinen bir aileyi anlatıyor. Baba, sanatını çocuklarına aktarmak istiyor; ama ülke değişiyor ve kimse artık bu müziği dinlemiyor. Oğul kaçıyor, kız kalıyor ve babanın onu tutmak için yaptığı şey affedilemez. Film Kore'de bir milyondan fazla seyirci gördü ve bunu başaran ilk yerli film oldu; pansoriye yeniden ilgi uyandırdı. Anlatının merkezindeki kavram han denilen bastırılmış acı ve bunun sanatta karşılık bulması. Manzara çekimleri güçlü; uzun bir yol sahnesi tek planda söylenen bir şarkıyla ilerliyor. Konu ağır ve babanın davranışı rahatsız edici. Kimin için: Kore sinema tarihini ve geleneksel müziği merak eden izleyici. Kimin için değil: Hızlı anlatı bekleyenler; çocuğa yönelik istismar içeriğinden uzak durmak isteyenler.