Yaşamın Ritmi (Sound of Noise)

Amadeus Warnebring büyük bir müzisyen ailesinden geliyor ve müzikten nefret ediyor; polis olmuş ve sessizliği seviyor. Şehirde altı davulcudan oluşan bir grup eylem yapmaya başlıyor: hastanede ameliyat masasını, bankada para sayma makinelerini ve şehir merkezinde iş makinelerini çalgı olarak kullanıp beste icra ediyorlar. Warnebring soruşturmayı yürütüyor ve tuhaf bir şey fark ediyor: grubun çaldığı her enstrüman ondan sonra sessizleşiyor. Ola Simonsson ile Johannes Stjärne Nilsson yönetti. Filmin kaynağı ikilinin daha önce çektiği bir kısa film; bir dairede eşyalarla ritim yapan dört kişiyi anlatan bu iş internette çok izlenmişti ve uzun metraj o fikrin genişletilmiş hâli. Beste filmin içinde gerçekten çalınıyor. Her eylem bir bölüm ve müzik kurgu değil; sahneler gerçek zamanlı olarak ritim üzerine kurulmuş ve kamera hareketi de bu ritme bağlı. Anlatı bir polisiye kalıbında ilerliyor ve mizah kuru; İskandinav komedisinin bilinen tonu burada da var. Meselesi gürültü ile müzik arasındaki sınır. Grup şehri bir orkestra olarak görüyor ve film bu fikri sonuna kadar ciddiye alıyor. Yapım 2010 Cannes Film Festivali'nde Eleştirmenler Haftası bölümünde gösterildi. Kimin için: müzik merkezli deneysel komedileri ve İsveç sinemasını sevenler. Kimin için değil: olay örgüsü ince, karakterler ikinci planda ve fikir bir süre sonra kendini tekrar ediyor.