Swagger

Paris'in kenarında, Aulnay-sous-Bois'daki bir ortaokulda okuyan on bir çocuk ve genç konuşuyor. Aşktan, gelecekten, modadan, ailelerinden, mahallelerinden ve şehrin geri kalanından söz ediyorlar. Olivier Babinet onları sabit kamerayla, tek tek dinliyor ve söyledikleri şeyler beklenenden çok daha ilginç çıkıyor. Filmin belgesel olmayı reddettiği yer, çocukların anlattıklarının sahneye taşınması. Babinet, gençlerin hayalindeki görüntüleri onlarla birlikte kuruyor; ortaokul koridoru bir podyuma, bir sahne bilimkurgu görüntüsüne dönüşüyor. Sonuç ne yoksulluk raporu ne de banliyö klişesi. Kimse acındırılmıyor, kimse örnek gösterilmiyor; on bir kişi kendi cümleleriyle, kendi zevkleriyle ve kendi mizahıyla ortada duruyor.