Hesaplaşma (The Accountant)

Gavin O’Connor’ın filminin çıkış noktası bir ters çevirme. Yapımcı Mark Williams senarist Bill Dubuque’e finansal bir gerilim fikriyle gelmiş, Dubuque de muhasebeciyi otizm spektrumuna taşımayı önermişti. Senaryo 2011’de Black List’e, yani çekilmemiş en iyi senaryolar listesine girdi ve perdeye ancak beş yıl sonra çıktı. O’Connor baba ile oğul hattını senaryoda genişletti ve geriye dönüşlerin bugünkü becerileri açıklamasını istedi. Sonucu şu: çocukluk sahneleri atmosfer değil, filmin gerekçelendirme sistemi. Christian’ın yaptığı her şey orada tek tek karşılığını buluyor; bu düzen size fazla derli toplu gelirse film boyunca kendi ödevini gösteriyormuş gibi durur. Dövüş biçimi de aynı mantıkla seçildi. O’Connor silatı sinemada gösterişli ama son derece verimli bulduğunu, karakterin sorusunun kişiyi en kısa yoldan saf dışı bırakmak olduğunu söylüyor; bu yüzden karşılaşmalar uzamıyor, birkaç hamlede kapanıyor. Hazine birimi soruşturması ayrı bir hat olarak yürüyor ve düğümünü aksiyonla değil, uzun bir anlatma sahnesiyle çözüyor. Kimin için: her kavganın saniyeler içinde bitmesini eksiklik değil karakterin hesabı sayan izleyici için. Kimin için değil: otizmi becerilerin açıklama anahtarı yapan kurguya mesafeli duran izleyici için; yapım filmi otizm kuruluşlarına önceden gösterdi ama tartışma bununla kapanmadı.