The Fountainhead

Mimar Howard Roark, tasarımına dokunulmasına izin vermektense yaptığı binayı havaya uçurmayı seçiyor. Mahkeme sahnesinde savunması bir mimarlık savunması değil, bir dünya görüşü bildirisi. Anlatının ilgilendiği yer bina değil, taviz. Roark için uzlaşmak, işi yapmamaktan daha kötü. Biçim bunu görsel olarak da söylüyor: King Vidor kompozisyonları alçak açılarla, keskin gölgelerle ve insanı ezen dikey çizgilerle kuruyor. Karakterlerin duygusu diyalogdan çok mekân üzerinden veriliyor. Filmin en ilginç yanı, senaryonun yazılma koşulu. Warner Brothers 1943'te romanın haklarına ve Ayn Rand'in senaryoyu yazmasına 50.000 dolar ödedi; Rand sözleşmeye tek bir diyalog satırının bile çıkarılmayacağı şartını koydurdu. King Vidor'a göre Rand, sette bir replik değiştirilecekse telefonla aranıp stüdyoya çağrılmak istiyordu. Yani kendi kahramanının taviz vermeme ilkesini, sözleşme maddesi hâline getirdi. Gary Cooper Roark'u, Patricia Neal Dominique'i oynuyor. İkisi arasında çekim sırasında başlayan ilişki iki yıl sürdü ve Cooper evliydi. Filmin bütçesi 2,375 milyon dolar, hasılatı 3 milyon dolar. Kimin için: 40'ların stüdyo melodramını görsel olarak sevenler ve fikir filmi merak edenler. Kimin için değil: karakterlerin insan gibi konuşmasını isteyenler; buradaki replikler manifesto gibi yazılmış ve öyle de oynanıyor.