The House of Mirth

Neşe Evi (2000), Edith Wharton'ın romanından Terence Davies'in yaptığı uyarlama ve adı kadar acı bir film. Başlık ironik, romanda da öyle. Yirminci yüzyılın başında New York sosyetesi. Lily Bart güzel, zeki ve parasız. Hayatta kalmasının tek yolu iyi bir evlilik ve o da bunu biliyor. Ama her seferinde son anda geri çekiliyor, hesabı doğru yapamıyor ve çevresindekiler onu adım adım dışarı itiyor. Film bir kadının sınıfsal olarak nasıl yavaşça yok edildiğini anlatıyor. Gillian Anderson o dönem sadece Gizli Dosyalar'la biliniyordu ve buradaki oyunculuğu kariyerinin en iyisi sayılıyor. Yüzünde bir şey kırılıyor ve bunu abartmadan yapıyor. Davies'in yönetimi soğuk ve mesafeli. Kamera nadiren hareket ediyor, sahneler uzun tutuluyor, müzik az. Bu bir tercih ve romanın acımasızlığını güçlendiriyor. Kimin için: dönem dramları, edebiyat uyarlamaları ve İngiliz sinemasının ağır tarafını sevenler. Kimin için değil: kostümlü romantizm bekleyenler. Burada kimse kurtulmuyor ve final sert. Yorgun bir akşam filmi değil.