The Terence Davies Trilogy

Liverpool'da geçen üç kısa filmin bir araya getirilmiş hali. Aynı kişiyi izliyor. Robert Tucker. Üç bölüm üç ayrı yılda çekildi ve aralarında yıllar var. Birinci bölüm çocukluk. Katolik okul, dayak, korku ve şiddetli bir baba. İkinci bölüm ortadaki yıllar. Robert yetişkin; annesiyle yaşıyor, bir fabrikada çalışıyor ve kimseyle konuşmuyor. Cinselliğini biliyor. Bunu bir günah olarak taşıyor ve bir rahibe itiraf etmeye gidiyor. Rahip ona ne diyeceğini bilmiyor. Bir dövme yaptırıyor. Sonra bir hastanede ameliyat oluyor. Üçüncü bölüm yaşlılık ve ölüm. Robert bir huzurevinde. Annesi de ölmüş. Anlatı bu üç zamanı ayrı ayrı vermiyor. Bölümler kendi içinde de ileri geri gidiyor ve hepsi aynı anda oluyormuş gibi kuruluyor. Anlatının ilgilendiği yer hayat hikâyesi değil süreklilik: üçlemenin fikri, bu adamın hiçbir zaman ilerlememesi; çocuklukta olan şey yetişkinlikte de aynen sürüyor. Din anlatının merkezinde ve hiçbir teselli vermiyor. Anne figürü tek sıcak nokta. Robert onunla konuşuyor ve bütün hayatı ona bağlı. Konuşma çok az. Anlatı yüz, ses ve müzikle ilerliyor. Görüntü siyah beyaz. Kamera uzun süre hareketsiz kalıyor ve sahneler bitmeden kesilmiyor. Müzik seçimi bilinçli. Kilise ilahileri ve dönem şarkıları yan yana kullanılıyor. Üç film 1976, 1980 ve 1983'te çekildi; ilk ikisi kısa film desteğiyle, üçüncüsü de aynı yolla. Terence Davies bunların kendi hayatından geldiğini hep söyledi. Süre toplamda yüz dakikanın biraz altında. Kadroda Terry O'Sullivan, Wilfrid Brambell ve Sheila Raynor var. Kimin için: İngiliz deneysel sinemasını ve otobiyografik anlatıları sevenler. Kimin için değil: hikâye arayanlar; anlatı bir olay örgüsü kurmuyor ve baştan sona ağır.