La casa dalle finestre che ridono (The House with Laughing Windows)

Genç bir restoratör, Po ovasındaki küçük bir köye kilisedeki bir freski onarmak için geliyor. Fresk aziz Sebastian'ın öldürülmesini gösteriyor ve ressamın onu gerçek bir ölümü izleyerek yaptığı söyleniyor. Ressam yıllar önce intihar etmiş. Restoratör çalışmaya başladıkça köyde ona konuşan tek kişi de kayboluyor. Anlatının ilgilendiği yer korku değil, köyün ortak bir sırrı sessizce sürdürmesi. Kimse yalan söylemiyor; sadece kimse anlatmıyor. Filmin dehşeti bir yaratıktan değil, herkesin bildiği ve kimsenin söylemediği şeyden geliyor. Biçim yavaş ve gündüz. Olayların büyük bölümü aydınlıkta geçiyor; tarlalar, nehir kenarı ve boş kilise. Müzik az kullanılıyor ve gerilim sessizlikten çıkıyor. Bu, dönemin İtalyan korku sinemasının parlak renkli, gösterişli üslubundan tümüyle ayrı bir yol. Yapım Pupi Avati'nin işi ve yönetmenin kendi bölgesinde, Emilia-Romagna kırsalında çekildi. Avati filmin kaynağını çocukluğunda duyduğu yerel anlatılara dayandırdığını söyledi; anlatının inandırıcılığı büyük ölçüde bu yerel dokudan geliyor. Lino Capolicchio restoratörü, Francesca Marciano öğretmeni oynuyor. Kimin için: yavaş kurulan korkuyu ve İtalyan taşra gerilimlerini sevenler. Kimin için değil: tempolu korku bekleyenler; film uzun süre neredeyse hiçbir şey yapmıyor ve etkisini sona saklıyor.