The Mirror

Jafar Panahi'nin ikiye bölünen filmi. İlk yarıda Mina adında küçük bir kız var. Okul çıkışı annesi onu almaya gelmiyor. Kolu alçıda ve eve tek başına dönmeye çalışıyor. Otobüse biniyor, yanlış yere iniyor, yetişkinlere soruyor ve Tahran trafiğinde kayboluyor. Sonra film duruyor. Kız kameraya bakıyor, artık oynamak istemediğini söylüyor, mikrofonunu çıkarıp setten ayrılıyor. Ekip kamerayı kapatmıyor. Onu takip etmeye devam ediyor ve ikinci yarı bu takipten oluşuyor: gerçekten eve dönmeye çalışan bir çocuk, uzaktan çalışan bir mikrofon ve peşinden gelen bir kamera. Filmin sorusu da burada: ilk yarıdaki kurmaca ile ikinci yarıdaki gerçek arasındaki fark ne kadar büyük. Kız yine kayboluyor, yine yetişkinlere soruyor ve kamera yine izliyor. İkinci yarıda arka planda duyulan konuşmalar da anlatının parçası; şehirdeki insanlar kendi meselelerini konuşuyor ve film bunları kesmiyor. Film 1997 Locarno Film Festivali'nde Altın Leopar kazandı. İran sinemasını ve kurmaca ile belgesel arasındaki sınırı sorgulayan filmleri sevenler için önemli bir iş. Düz bir anlatı bekleyen izleyici için ise film ortasında kendini bozuyor ve bir daha toparlanmıyor.