The Shout

İngiltere'de Devon'da geçen bir film. Bir akıl hastanesinde kriket oynanıyor. Skoru tutan iki kişiden biri hasta. Crossley anlatıcı. Adam bir hikâye anlatacağını söylüyor ve her anlattığında biraz değiştirdiğini de söylüyor. Hikâye şöyle: bir müzisyen ve karısı kıyıda bir evde yaşıyor. Anthony deneysel müzik yapıyor. Nesneleri kaydediyor, sesleri bantta işliyor ve kiliseye org çalmaya gidiyor. Bir gün yolda bir adam duruyor. Crossley yemek istiyor ve eve geliyor. Kalıyor. Adam Avustralya'da on sekiz yıl yaşadığını söylüyor. Orada bir şey öğrenmiş. Bir çığlık atabiliyor. Duyanı öldüren bir ses. Anthony inanmıyor. Kanıt istiyor. Kumsalda bir gösteri yapılıyor. Adam kulaklarını tıkıyor ve Crossley bağırıyor. Bundan sonra film bir ele geçirme anlatısı. Crossley evde giderek daha çok yer kaplıyor ve kadınla arasında bir şey kuruluyor. Bir taş var. Adam ruhun bir taşta durduğunu söylüyor ve o taşı kırmanın kişiyi öldürdüğünü. Anlatının ilgilendiği yer büyü değil anlatıcı: filmin fikri, bütün olayın bir hastanın anlattığı bir hikâye olması ve ne kadarına inanılacağının hiç çözülmemesi. Ses tasarımı filmin merkezinde. Anlatı gerilimi görüntüyle değil sesle kuruyor ve çığlık sahnesi teknik olarak kurgulanmış bir bölüm. Kaynak Robert Graves'in öyküsü. Müzikte Tony Banks ve Michael Rutherford çalıştı. Jerzy Skolimowski filmi Cannes'ta gösterdi ve jüri büyük ödülünü kazandı. Kadroda Alan Bates, Susannah York, John Hurt, Robert Stephens ve Tim Curry var. Kimin için: yetmişler İngiliz tuhaf sinemasını ve güvenilmez anlatıcıları sevenler. Kimin için değil: açıklama bekleyenler; film hiçbir şeyi çözmüyor ve sonu bilerek belirsiz.