The Two Popes

Fernando Meirelles’in filmi neredeyse tümüyle iki adamın konuşmasından ibaret, ama çekim planı bunu belgesel gibi kurmak üzerine yazılmış. Görüntü yönetmeni César Charlone yüzlere iki kamerayla birden girdi; amacı hiçbir tepkiyi kaçırmamaktı. Jonathan Pryce doğaçlamaya açılan, Anthony Hopkins yazılı metne sadık kalan bir oyuncu. İkinci kamera, ikisinden biri konuşurken ötekinin dinlerken yaptığı küçük hareketi kaçırmamak için orada. Sistine Şapeli Roma’daki Cinecittà’da gerçek ölçekte yeniden inşa edildi; iş yaklaşık iki ay sürdü. Duvar freskleri ressamlara yeniden yaptırıldı, basılıp sıvaya aktarıldı, böylece boya gerçek freskteki gibi yüzeyin içine işledi. Tavan ise fiziksel olarak kurulmadı, sayısal olarak eklendi. Charlone gerçek şapele defalarca gidip güneşin gün içinde nasıl dolaştığına baktı ve sette dramatik ışık kullanmamayı seçti. Film kapanışta ikisini 2014 Dünya Kupası finalini birlikte izlerken gösteriyor. Papa Francis ise televizyonu 1990’da bıraktığını, o yılın 15 Temmuz gecesi verdiği bir söz yüzünden bir daha açmadığını kendisi anlatmıştı. Anthony McCarten’ın uyarlama senaryosu, Pryce erkek oyuncu ve Hopkins yardımcı erkek oyuncu dallarında Akademi’ye aday gösterildi; üçü de kazanamadı. Kimin için: Belgelenmiş bir görüşme yerine yazılmış bir karşılıklı konuşmayı kabul eden ve kameranın yüzden hiç ayrılmamasını sorun etmeyen kişi için. Kimin için değil: Piyano, futbol ve dans sahnelerini tutanak sanacak izleyici için.