Umut

Cabbar Adana'da faytonculuk yapıyor ve kalabalık ailesini bu işle geçindiriyor. Bir gün atlarından biri arabanın çarpmasıyla ölüyor. Kazayı yapan zengin ve Cabbar hakkını arayamıyor; polis merkezinde de, iş ararken de aynı duvara çarpıyor. Sonunda bir hocanın peşine takılıp definecilikte kurtuluş arıyor. Yılmaz Güney yazdı, yönetti, yapımcılığını üstlendi ve Cabbar'ı kendisi oynadı. Sansür kurulu filmi yasakladı. Gerekçeler tek tek yazıldı: faytoncunun kılığının yoksulluğu simgelemesi, karakol sahnesinde polisin zengine gösterdiği tutum, iş ararken sınıfsal ayrım ve bir Amerikalının soyulması. Yasaktan sonra film ülke dışına çıkarıldı. Yapımcı Abdurrahman Keskiner'in kardeşi Arif Keskiner, Güney'in izniyle kopyayı Fransa'ya götürdü ve film 1971'de Cannes Film Festivali'nde gösterildi. Anlatının kaynağı kişisel; Güney bu hikâyeyi kendi babasının hayatından çıkardı. Filmin yöntemi Türk sineması için o dönem yeniydi. Melodram yok, müzik neredeyse hiç kullanılmıyor, oyuncuların çoğu yerli halktan ve Çukurova'da gerçek mekânlarda çekildi. Son bölüm filmi ayrı bir yere taşıyor. Define kazısı bir noktada anlatıdan kopuyor ve gerçekçilikten çıkan, dairesel ve umutsuz bir sahneye dönüşüyor. Kimin için: Türk sinema tarihine ve toplumsal gerçekçi filmlere ilgi duyanlar. Kimin için değil: film karanlık ve çıkışsız, tempo yavaş ve kopyaların çoğunun görüntü kalitesi düşük.