Duvar

Ankara'da bir cezaevi. İçeride kadın koğuşu, siyasi tutuklular, adli mahkumlar ve bir de çocuk koğuşu var. Film asıl olarak çocukları anlatıyor: on üç ile on dokuz yaş arasında, hırsızlıktan ya da kavgadan içeri düşmüş çocuklar. Gardiyanlar dayak atıyor, yemek yetmiyor, hastalananlara bakılmıyor ve kimse dışarıdan gelmiyor. Çocuklar bir gün ayaklanıyor. Yılmaz Güney yazdı, yönetti ve yapımcılığını üstlendi. Kadroda Tuncel Kurtiz ve Ayşe Emel Mesçi var. Bu Güney'in son filmi. Türkiye'den kaçtıktan sonra Fransa'da çekti ve bir yıl sonra öldü. Anlatı gerçek bir olaya dayanıyor: 1976'da Ankara Merkez Kapalı Cezaevi'nin çocuk koğuşunda yaşanan ayaklanma. Güney o cezaevinde bulunmuştu ve anlattıklarını içeriden biliyordu. Film Türkiye'de çekilemedi; cezaevi Fransa'da kurulan bir dekorda canlandırıldı ve kadronun bir bölümü Fransa'daki Türkiyeli göçmenlerden oluştu. Anlatı bölümlü ve neredeyse belgesel gibi ilerliyor; tek bir kahraman yok, koğuşlar sırayla gösteriliyor ve olaylar birikerek son bölüme varıyor. Filmin dili sert ve umut taşımıyor; Güney kimseyi kurtarmıyor ve ayaklanmanın sonucu baştan bellidir. Yapım uzun süre Türkiye'de gösterilemedi. Kimin için: Yılmaz Güney'i ve siyasi sinemayı izleyenler. Kimin için değil: son derece ağır, şiddet sahneleri rahatsız edici ve teknik olarak yıpranmış.