Estou Me Guardando para Quando o Carnaval Chegar (Waiting for the Carnival)

Brezilya'nın kuzeydoğusunda, Toritama kasabası kendini kot başkenti ilan etmiş. Sekiz bin küçük atölyede günde yüz binlerce pantolon dikiliyor. İşçiler kendi atölyelerinin sahibi ve bu yüzden kendi patronları; sabahtan gece yarısına kadar çalışıyorlar, tatil yapmıyorlar ve kimse onları zorlamıyor. Yılda bir kez, karnaval haftasında her şey duruyor: eşyalarını satıp sahile gidiyorlar, parayı bitiriyorlar ve geri dönüp yeniden başlıyorlar. Marcelo Gomes'in belgeseli kendi kendini sömürmenin nasıl bir özgürlük olarak yaşandığını gösteriyor. Kimse şikayet etmiyor; herkes bunun kendi seçimi olduğunu söylüyor. Yönetmen dışarıdan yorum yapmıyor, sadece ritmi kaydediyor: makine sesi, kesim, dikiş, paketleme. Yönetmen çocukluğunda babasıyla bu bölgeye geldiğini anlatan bir dış sesle filme kişisel bir hat da ekliyor. Kimin için: Emek ve üretim üzerine kurulu belgeselleri, Brezilya sinemasını ve gözlemci anlatımı sevenler için. Kimin için değil: Olay örgüsü yok ve tekrar bilinçli. Sonuç ya da çözüm de sunulmuyor.