Oyunbozan Ralph (Wreck-It Ralph)

Rich Moore’un 2012 tarihli animasyonu, Disney’de çeyrek yüzyıla yayılan bir fikrin sonucu. Proje seksenlerin sonunda High Score adıyla başladı, doksanların sonunda Joe Jump, iki binlerin ortasında Reboot Ralph oldu. Ekranda bunun en somut izi hareket tasarımında. Fix-It Felix Jr. dünyasının sakinleri ve Tapper’ın barmeni, eski sprite animasyonlarının sınırlı döngülerini taklit eden kesik kesik bir hareketle oynatılıyor, oyunundan çıkan karakter ise bu sertliği kaybediyor. Yani film kimin hangi makineye ait olduğunu diyalogla değil doğrudan hareketle söylüyor. Çocukla izleyecek biri için filmin en gösterilesi tarafı bu. İkinci nokta beklenti ayarıyla ilgili. Gerçek oyun karakterlerinin hakları tek tek alındı ve toplamda yüz seksen sekiz kadar model filme girdi. Nintendo o kadar istekli davrandı ki Bowser’ın çay fincanını nasıl tutması gerektiğine dair not bile gönderdi. Ama bu geçit töreni ilk bölümde bitiyor, filmin büyük kısmı tek bir özgün oyunun, Sugar Rush’ın içinde geçiyor. Mario’nun yokluğu da lisans parasıyla değil, karaktere anlatıda iş bulunamamasıyla ilgili. Moore, John C. Reilly ile Sarah Silverman’ı ayrı ayrı değil aynı odada kaydetti, ikilinin üst üste binen konuşma ritmi buradan geliyor. Kimin için değil: Baştan sona nostaljik konuk geçidi bekleyen izleyici için. Film o kapıdan giriyor ama orada kalmıyor.