Armageddon

Michael Bay’in 151 dakikalık filmi felaket makinesini geç çalıştırıyor. İlk üçte bir neredeyse tamamen sondaj ekibinin komedisine ayrılmış: adamların astronot olmadığı şakası, eğitim sahneleri, uyumsuzluk esprileri. Göktaşı tehdidi kurulduktan sonra bile film kalkışa gelmek için acele etmiyor. Olayın hemen başlamasını isteyen izleyici burada uzun bir hazırlık dönemine giriyor. İkinci ve daha somut uyarı kurguda. Planlar çoğu zaman bir saniyenin altında kalıyor; göktaşı yüzeyindeki bölümlerde iki araçtan hangisini, hangi ekip üyesini izlediğinizi ayırt etmek gerçekten güçleşiyor. Bu bir hız hissi yaratıyor ama yön ve mesafe duygusunu siliyor. Bay yıllar sonra üçüncü perdeyi baştan yapmak istediğini söyleyip eleştirisini kurguya bağladı. Metnin geçmişi filmi anlatıyor: senaryo üzerinde dokuz yazar çalıştı, bunların beşi jenerikte yer aldı; Robert Towne ve Scott Rosenberg gibi isimler adları geçmeden katkı verdi. Ben Affleck, yorum kaydında yönetmene neden petrol işçilerine astronotluk öğretmenin astronotlara sondaj öğretmekten kolay olduğunu sorduğunu ve kabaca susturulduğunu anlatır. En keyifli ayrıntı jenerikte gizli: uzay ajansı verdiği desteğin filmin içeriğini ya da karakterlerin işlenişini onayladığı anlamına gelmediğini yazılı olarak belirtmiş. Film 140 milyon dolarlık bütçesiyle 1998’in dünya genelinde en çok kazanan yapımı oldu ve aynı yaz benzer konulu Deep Impact ile karşılaştı. Kimin için: ekibin birbiriyle dalga geçtiği uzun kuruluşu ve bilimle değil bir baba kararıyla kapanan finali isteyen izleyici için. Kimin için değil: uzayda mesafe ve yön duygusu arayan izleyici için.