Baran

Majid Majidi'nin Tahran'da bir inşaat alanında geçen filmi. Latif orada çay dağıtan ve yemek hazırlayan bir genç. İşe Afgan mülteciler de alınıyor; kayıt dışı çalışıyorlar ve denetim geldiğinde saklanmaları gerekiyor. Bir gün yaralanan bir işçinin yerine oğlu geliyor: Rahmat. Çocuk zayıf ve ağır iş yapamıyor, bu yüzden Latif'in işi ona veriliyor. Latif önce öfkeleniyor ve çocuğa zorluk çıkarıyor. Sonra bir şey fark ediyor: Rahmat aslında bir kız ve ailesini geçindirmek için erkek kılığında çalışıyor. Bunu öğrendiği andan itibaren davranışı tamamen değişiyor. Filmin merkezinde neredeyse hiç konuşulmayan bir bağ var. İkisi filmin sonuna kadar doğru dürüst konuşmuyor; anlatı bakışlar, küçük jestler ve karşılıksız yapılan işler üzerinden ilerliyor. Arka planda İran'daki Afgan mültecilerin durumu var: çalışma izni olmaması, sürekli sınır dışı edilme tehdidi ve kayıt dışı emek. Yönetmen filmin sonunu açıklamayla değil tek bir görüntüyle kapatıyor. İran sinemasını ve az sözlü anlatımı sevenler için Majidi'nin en güçlü işlerinden. Olay bekleyen izleyici için ise film neredeyse tamamen bekleme, izleme ve sessizlik üzerine kurulu.