Kirazın Tadı (Taste of Cherry)

Kirazın Tadı (1997) neredeyse tamamen bir arabanın içinde geçiyor ve tek bir soru soruyor. Bay Badii Tahran'ın kenarındaki tepelerde araba sürüyor. Yol kenarındaki adamlara teklif götürüyor: kendisi bir çukura girip intihar edecek, sabah biri gelip üstünü toprakla örtecek ve karşılığında para alacak. Neden öleceğini hiç söylemiyor. Kiarostami de söylemiyor. Üç kişiyle konuşuyor. Genç bir asker korkuyor. Bir din öğrencisi bunun günah olduğunu anlatıyor. Yaşlı bir taksidermist ise vaaz vermiyor; kendi hikâyesini anlatıyor ve o hikâyenin içinde bir dut ağacı var. Filmin çekim biçimi tuhaf. Kiarostami arabadaki iki kişiyi genellikle aynı anda çekmedi; oyuncular sahneleri ayrı ayrı oynadı ve yönetmen çoğu zaman kendisi arabayı sürüp karşılıklı repliği verdi. Karşımızda bir diyalog gibi görünen şey aslında iki ayrı monolog. Son iki dakika filmin en tartışılan yeri. Görüntü aniden video kalitesine düşüyor ve ekipla birlikte filmin çekildiğini görüyoruz. Kimi bunu ucuz numara sayar, kimi filmin tek dürüst kapanışı der. 1997 Cannes'da Altın Palmiye'yi Yılan Balığı ile paylaştı. 99 dakika. Kimin için: İran sineması, yavaş sinema, felsefi anlatılar. Kimin için değil: intihar merkezi konu, olay örgüsü yok ve tekrar eden yol sahneleri sabır istiyor.