Mavi (Blue)

Ekranda tek bir şey var: mavi. Film boyunca hiç değişmiyor; kesme yok, görüntü yok, hareket yok. Ses tarafında ise yoğun bir kurgu var: anlatıcı sesler, günlük kayıtları, hastane notları, sokak sesleri ve müzik. Metin yönetmenin kendi durumunu anlatıyor. Derek Jarman hastalığı nedeniyle görme yetisini kaybediyordu; gördüğü şey giderek mavi bir alana dönüşüyordu ve film bunu doğrudan seyirciye veriyor. Derek Jarman yönetti. Seslendirmede Nigel Terry, Tilda Swinton ve John Quentin var; Jarman da konuşuyor. Müzik Simon Fisher Turner'a ait. Film Jarman'ın son yapımı; yönetmen filmin gösterime girmesinden kısa süre sonra hayatını kaybetti. Anlatının konusu hastalık, tedavi ve arkadaşların ölümü; metin isim isim sayıyor ve hiçbir şeyi soyutlaştırmıyor. Filmin biçimi radikal ve bu tercih bir zorunluluktan geliyor; görsel anlatım imkânı ortadan kalkmıştı. Mavi renk aynı zamanda bir sanat tarihi göndermesi taşıyor ve Jarman bunu açıkça belirtiyor. Film sinemada, radyoda ve televizyonda aynı anda gösterildi; ses ve görüntü ayrı mecralarda sunuldu. Anlatı hiçbir yerde acındırmıyor; ton öfkeli, alaycı ve doğrudan. Kimin için: deneysel sinemayı ve Jarman'ın işlerini merak edenler. Kimin için değil: görüntü yok, konu son derece ağır ve film alışılmış anlamda izlenmiyor.