Constantine

Francis Lawrence’ın filmi, karakteri yaratan adamın adını taşımıyor. John Constantine’i çizgi romanda kuran Alan Moore, yapımdan hem adının hem parasının çıkarılmasını istedi; editör Karen Berger’den payını diğer yaratıcılara dağıtmasını rica etti ve hisse John Totleben, Steve Bissette, Rick Veitch, Jamie Delano ile John Ridgway arasında paylaştırıldı. Moore ne senaryoyu ne de başka bir şeyi gördü. Filmin adı da kaza eseri değil: Hellblazer, Hellraiser ile karışmasın diye Constantine yapıldı. Koltuğa bir ara Tarsem Singh oturacaktı ve başrol için Nicolas Cage konuşuluyordu; Singh ayrılınca karşılıklı davalar açıldı ve reklam ile klip işlerinden gelen Lawrence ilk uzun metrajını çekti. Cehennem tasarımı ayrı bir karar. Ekip 1940’ların nükleer deneme görüntülerini inceleyip cehennemi yeni bir diyar olarak değil, hemen yanı başımızdaki coğrafyanın üstüne binen sürekli bir patlama olarak kurdu; arabaların üzerinde biyolojik bir büyüme var ve sokak tanıdık kalıyor. Özel makyaj efektleri Stan Winston’ın işi. Yüz yirmi bir dakika boyunca korku yeni bir mekândan değil, bildiğiniz sokağın bir kat altından geliyor. Cehennemin az önce gördüğünüz caddeyle aynı cadde olmasını ve dehşetin tanımaktan doğmasını isteyen izleyici için. Sarışın, Liverpoollu ve Sting’e benzetilerek çizilmiş bir Constantine bekleyen okur içinse değil.