Açlık Oyunları: Kuşların ve Yılanların Şarkısı (The Hunger Games: The Ballad of Songbirds & Snakes)

Francis Lawrence’ın filmi, Suzanne Collins’in ön hikâyesini onuncu Açlık Oyunları’nda kuruyor. Roman gibi film de üç bölüme ayrılıyor ve bölüm adlarını perdede ara başlık olarak veriyor: The Mentor, The Prize, The Peacekeeper. Bu bölümleme izleme beklentisini doğrudan etkiliyor. Arena ikinci bölümün sonunda kapanıyor, geriye kalan her şey 12. Bölge’de, oyunların dışında geçiyor. Doruk noktasının arena olmasını bekleyen izleyici, oyunlar bittikten sonra filmin hâlâ epey yolu olduğunu görüyor. Senarist Michael Lesslie’ye göre Collins, Lucy Gray’e dair her şeyin yalnızca Snow’un tanık olabildiğiyle sınırlı kalmasında ısrar etti; amaç karakterin akıbetini muamma olarak bırakmaktı. Kural perdede duruyor, film ona ne olduğunu söylemeden bitiyor. Şarkılar bu yüzden playback değil, performans olarak ele alınıyor. Sözleri Collins yazdı, müziği Dave Cobb kurdu ve Rachel Zegler’in tüm söylemesi sette canlı kaydedildi; Lawrence’ın sözleriyle, mikrofonla ya da tek başına, hepsi canlıydı. Arenanın içi Wrocław’daki Yüzyıl Salonu’nda, dışı Berlin Olimpiyat Stadı’nda, 12. Bölge ise Landschaftspark Duisburg-Nord’un sanayi kalıntılarında çekildi. Kimin için: Oyunların filmin sonu değil ortası olmasını ve son bölümün arenadan çıkıp 12. Bölge’ye taşınmasını sorun etmeyen izleyici için. Kimin için değil: Lucy Gray’in ne olduğunu net bir kapanışla öğrenmek isteyen izleyici için; film bunu bilerek vermiyor.