Hellboy

Guillermo del Toro’nun 2004 uyarlaması, Mike Mignola’nın çizgi romanındaki köken anlatısını bilerek değiştiriyor: Hellboy, Rasputin ve Profesör Broom’un geçmişleri birbirine bağlanacak biçimde yeniden yazıldı, böylece ikinci yarıdaki çatışma bir canavar avından çok aile hesaplaşmasına dönüşüyor. Dövüş sahnelerinde kamera neredeyse hiç kıpırdamıyor. Del Toro bunu Ray Harryhausen’ın yöntemine bakarak, geniş planlarla kurdu; Harryhausen’ı animatörlere ders vermeye çağırdı, o da bugünün filmlerini fazla şiddetli bulduğu için kabul etmedi. Ortaya, 2000’lerin hızlı kesme alışkanlığının yanında ağır duran, sizi yaratığın kadraj içindeki hareketini seyretmeye zorlayan bir dövüş anlayışı çıkıyor. Hellboy ve Abe Sapien perdede hep protez altında, üstelik Abe’nin bedeni ile sesi ayrı kişilere ait: canlandıran Doug Jones, konuşan David Hyde Pierce. Pierce karakteri Jones’un yarattığını düşündüğü için adının jeneriğe girmesini istemedi. Mezarlık bölümü Prag’da gerçek bir mezarlıkta çekildi, çekim haftada altı gün olmak üzere 130 gün sürdü ve pazarlar kurguya ayrıldı. Silahın adının Samaritan olması da tek hamlede bu birimin hem donanımla hem ayinle dövüştüğünü söylüyor. Kimin için: Dövüşlerin geniş ve sabit karede tutulmasını eskilik değil tercih olarak okuyan, kauçuk bir bedenin odayı nasıl doldurduğunu seyretmek isteyen izleyici için. Kimin için değil: Mignola’nın köken anlatısının olduğu gibi korunmasını bekleyen okur için; film o zinciri baştan kuruyor ve 122 dakikayı Broom ile Hellboy arasındaki evlat edinme hattına doğru çeviriyor.