Batman

Tim Burton’ın filminde ağırlık merkezi Batman’de değil. Jack Nicholson’ın Joker’i müzik eşliğindeki müze baskınını, geçit törenini ve akılda kalan replikleri alıyor; Bruce Wayne ise kendini neredeyse hiç açıklamayan, içine kapalı bir adam olarak yazılmış. Kahramanın iç dünyasını merak ederek gelen izleyici o boşluğun kötü adamın gösterisiyle doldurulduğunu görüyor. Film ilk bölümünde Batman’i bir kahraman gibi değil, gazetecilerin peşinde koştuğu bir şehir söylentisi gibi kuruyor. İkinci belirleyici şey, bunun önce bir tasarım nesnesi olması. Gotham, Pinewood’da gerçekten inşa edilmiş bir set ve kamera şehre mimari gibi bakıyor; yapım tasarımına sahne verildiği her seferde olay örgüsünün temposu duruyor. Anton Furst ile Peter Young bu işle akademi ödülü kazandı. Üçüncü perdenin neden dağınık durduğunun cevabı perde arkasında. Yapımcı Jon Peters, finali yönetmene haber vermeden değiştirdi ve Furst’e on iki metrelik bir katedral maketi yaptırdı; film zaten bütçesini aşmışken bu iş yüz bin dolara mal oldu. Burton, sahneyi çekerken sonunun ne olacağını bilmediğini, Nicholson’ın merdivenlerin yarısında dönüp neden yukarı çıktığını sorduğunu anlatır. Dick Grayson çekim senaryosunda vardı, hikâyeye katkısı olmadığı düşünülüp çıkarıldı. Nicholson da on milyon dolarlık ücretini altıya indirip ürün gelirleri dahil hasılattan pay aldı. Kimin için: şehri başrol saymaya hazır izleyici için. Kimin için değil: Joker’in filmi ele geçirmesini kabul etmeyecek izleyici için.