Cronaca familiare (Family Diary)

Bir gazeteci kardeşinin ölüm haberini alıyor ve geriye dönüp ikisinin hikâyesini yazmaya başlıyor. Anne öldüğünde ikisi ayrılmıştı; küçük kardeş Lorenzo zengin bir ailenin yanına verildi, ağabey Enrico büyükannesiyle kaldı. Yıllar sonra buluşuyorlar. Aralarındaki mesafe sınıfsal: biri iyi eğitim aldı, öteki almadı ve ikisi de bunu konuşamıyor. Sonra Lorenzo hastalanıyor. Valerio Zurlini yönetti. Enrico'yu Marcello Mastroianni, Lorenzo'yu Jacques Perrin oynuyor. Kaynak Vasco Pratolini'nin otobiyografik romanı. Filmin biçimi anlatıcının hafızası. Anlatı ikinci tekil şahısla, ağabeyin ölen kardeşine seslenmesiyle ilerliyor ve bu, kaynak metnin kendi yapısından geliyor. Anlatının konusu suçluluk. Enrico kardeşine yeterince bakamadığına inanıyor ve film bunu bir hesaplaşma olarak kuruyor; olay örgüsünden çok bir iç konuşma. Zurlini görsel olarak dönemin İtalyan sinemasından farklı çalışıyor: renk yumuşak, kamera sakin ve sahneler resim gibi kuruluyor. Yapım 1962 Venedik Film Festivali'nde Altın Aslan'ı Andrey Tarkovski'nin İvan'ın Çocukluğu ile paylaştı. Jacques Perrin o dönemde çok gençti ve rol onun kariyerinin erken dönemindeki en önemli işlerinden biri. Kimin için: İtalyan edebiyat uyarlamalarını ve kardeşlik üzerine kurulu filmleri sevenler. Kimin için değil: tempo çok yavaş, olay az ve anlatı baştan sona hüzünlü bir tonla ilerliyor.