Hallelujah, I'm a Bum

Central Park'ta yaşayan serseri Bumper, parkın gayriresmî lideri. Belediye başkanı arkadaşı, sevgilisiyle arasındaki bir yanlış anlaşmayı çözemeyince kadın hafızasını kaybediyor. Bumper ona bakmaya başlıyor, âşık oluyor ve kadın için ilk kez iş bulup çalışmaya karar veriyor. Anlatının ilgilendiği yer aşk değil, çalışmayı reddetmek: filmin serserileri yoksul değil, gönüllü olarak sistem dışında ve Bumper'ın işe girmesi bir yükseliş değil, teslim oluş olarak gösteriliyor. Bunalım yıllarının ortasında bu tez oldukça cesur. Biçim alışılmadık: diyalogların büyük bölümü kafiyeli konuşma hâlinde yazıldı ve müzikle ritim tutuyor. Yani karakterler şarkı söylemediklerinde bile ölçüyle konuşuyor. Şarkılar Richard Rodgers ve Lorenz Hart'ın. Lewis Milestone yönetti. Al Jolson Bumper'ı oynuyor ve sesli sinemanın ilk yıllarındaki yıldızlığından farklı, daha yumuşak bir figür çiziyor. Harry Langdon da kadroda. Film gişede tutmadı ve deneysel yapısı dönemin seyircisine fazla geldi. Kimin için: erken sesli dönem müzikallerini ve biçimsel denemeleri merak edenler. Kimin için değil: doğal diyalog bekleyenler; kafiyeli konuşma alışması zor bir tercih ve olay örgüsü çok ince.