Mutlu Son (Happy End)

Calais'de yaşayan varlıklı bir inşaat ailesi. Şehrin kenarında göç krizi sürerken aile kendi iç çöküşüyle meşgul: yaşlı baba ölmek istiyor, kızı şirketi ayakta tutmaya çalışıyor, torun ise olan biteni telefonuyla gizlice kaydediyor. Michael Haneke yönetti. Isabelle Huppert ve Jean-Louis Trintignant'ı, 2012 tarihli Aşk filminden sonra yeniden bir araya getirdi. Anlatım akıllı telefon ekranlarıyla açılıyor; Eve Laurent'in gizlice çektiği görüntüler filmin bakış açısını baştan kuruyor. Film zaman zaman aniden ileri atlıyor ve seyirci atlanan şeyleri sonradan, bir sarsıntıyla fark ediyor. Göç krizi arka planda duruyor ve Haneke bunu bilerek yapıyor: bu ailenin dünyasında insanların çektiği acı ancak kadrajın kenarında görünüyor. Film 2017 Cannes'da Altın Palmiye için yarıştı. Avusturya'nın Oscar adayı oldu ama 90. törene giremedi. Rotten Tomatoes yüzde 70; eleştirmenler filmin seyirciyi insan doğasının karanlık tarafıyla yüzleşmeye zorlamayı hâlâ başardığını ama Haneke'nin eski toprakları yeniden sürdüğünü yazdı. Kimin için: Haneke'yi tanıyanlar ve soğuk aile portrelerini sevenler. Kimin için değil: yönetmenden yeni bir şey bekleyenler; film önceki işlerinin araçlarını yeniden kullanıyor ve bu eleştirinin ortak noktası.